Kliknij tutaj, aby przeczytać niektóre strony Kroniki założenia Ermitażu

Giovanni Angelo Frumenti, kanonik Bazyliki Santa Maria Maggiore, wskazał Kapitule Generalnej Monte Corona w 1606 roku samotne miejsce w okolicach Monte Porzio Catone, gdzie można było zbudować erem odpowiedni do surowego stylu życia zakonu.

Kapituła powierzyła generalnemu prokuratorowi, Ojcu Alessandro Secchi z Wenecji, nadzór nad nową fundacją. Frumenti, pochowany w Bazylice Santa Maria Maggiore, którego grób przypisuje się Gian Lorenzo Berniniemu, również zajmował się utrzymywaniem relacji z artystami pod kierownictwem kardynała Girolamo Rusticucci.

Ojciec Secchi, pokonując opory gubernatora Frascati dzięki wsparciu księcia Giovanna Battista Borghese, brata papieża Pawła V, uzyskał koncesję na teren od Kamery Apostolskiej.

27 stycznia 1607 roku Paweł V ratyfikował koncesję na ziemię i zezwolił na rozpoczęcie prac.

Podczas badań archiwalnych przeprowadzonych w celu przygotowania tego opracowania odnaleziono plan Eremu, podpisany przez Brata Bernardino, choć nie udało się znaleźć żadnych informacji biograficznych na jego temat. Dokument jest projektem samego eremu, z legendą opisującą, gdzie mają być zrealizowane różne miejsca i przestrzenie, tak że numer 15 na tym planie odpowiada mojemu ogrodowi. Projekt eremu odpowiada z wielką precyzją projektom innych eremów rozsianych po Włoszech, prawie jak standardowy układ planimetryczny.

15 marca 1607 roku położono kamień węgielny, podczas gdy zaczęły napływać datki od kardynałów, szlachty i samego papieża.

Prace zakończyły się w 1613 roku wraz z ukończeniem muru otaczającego.

Kościół, dedykowany św. Romualdowi, został zainaugurowany celebracją samego Pawła V 11
września 1610 roku.

Następnie kardynał Gonzaga zbudował akwedukt, kardynał Montalto zbudował dom gościnny,
a kardynał Pietro Aldobrandini zbudował infirmerię.
Księżniczka Ortensia Santacroce, szwagierka Pawła V, ukończyła kaplicę Świętego Krzyża, w której zostanie pochowana. Obecnie jest to sala kapituł win.

W 1638 roku kościół został zniszczony przez pożar i odrestaurowany dzięki pomocy księcia Marcantonio Borghese.

17 czerwca 1660 roku kardynał Antonio Barberini, biskup Frascati, konsekrował kościół eremu.

Kardynał Domenico Passionei, Protektor Kongregacji Monte Corona w 1738 roku, przyciągnięty pięknem tego miejsca, postanowił uczynić z niego swoją rezydencję.

Kościół został gruntownie odrestaurowany i ponownie konsekrowany przez kardynała księcia Yorku, biskupa Frascati, pod koniec XVIII wieku.

Rewolucyjny klimat końca XVIII wieku napływający z Francji przyniesie w kolejnych latach liczne wstrząsy, aż do kasaty w 1810 roku i wznowienia w 1815 roku, ale bez zasobów.

W 1821 roku niektórzy eremici zostali porwani przez grupę bandytów z Ciociarii z żądaniem okupu, ale zostali uwolnieni dzięki interwencji sił publicznych.

Erem został odwiedzony przez znane osoby, takie jak: Félicité de Lamennais, Paweł V, Grzegorz XVI, Pius IX, św. Wincenty Pallotti, św. Jan Bosko, Jan XXIII, Hubert Jedin.

Obecnie jest to dom generalny i nowicjat zakonu, siedziba Biblioteki i Archiwum Historycznego.