27 stycznia 1607 roku papież Paweł V przyznaje teren pod budowę nowego eremu na obszarze tuskulańskim, ponad Frascati, w którym obecnie znajdują się Archiwum i Biblioteka. Wraz z Eremem Tuscolo powstaje zatem nowy dom (dom zakonny).

Tiburzio Calimani z Wenecji

Z rękopisu „Indeks ogólny wszystkich pism Archiwum Trybunalskiego sporządzony w roku MDCCLVI”, napisanego przez ojca Tiburzia Calimaniego z Wenecji (1709–1774), a następnie także z dzieł ojca Filippa Palmieriego z Barchi (1762–1827), możemy wydobyć pierwsze dane do opisu historii Archiwum i Biblioteki.

Ojciec Tiburzio, który przez kilka lat pełnił urząd Prokuratora Generalnego Kongregacji Montecoroneńskiej przy Kurii Rzymskiej, pracuje nad przepisywaniem dokumentacji archiwalnej Kongregacji Montecoroneńskiej, opracowując dwa znaczące indeksy tej dokumentacji: jeden z 1748 roku (dotyczący wszystkich pism Archiwum w Rzymie) i drugi z 1756 roku (dotyczący pism Archiwum Trybunalskiego). Jego praca, rozpoczęta w Eremie św. Michała na Murano, przebiega głównie w Eremie w Rua oraz przy Prokurze w Rzymie, skąd w latach 60. XVIII w. przenosi się i pracuje we Frascati.

Tak ojciec Tiburzio pisze, wprowadzając cel swojej pracy: „Nielicznym pismom, które przechowuje się w Archiwum Trybunału przez dwieście trzydzieści dwa lata od założenia Kongregacji [Montecoroneńskiej], starano się nadać pewną metodę, rozdzielając je i dzieląc w najlepszy możliwy sposób. Z indeksów szczegółowych umieszczonych na frontyspisie każdej wiązki, a tym bardziej z ogólnego, można wnioskować, że dołożono wszelkiej staranności, nie bez niemałego trudu…”

Ojciec Tiburzio chce zostawić przyszłym archiwistom dziedzictwo umiejętności dobrego porządkowania materiału będącego pod ich opieką i przyjęcia tej samej metody przechowywania „pism”, zalecając także „użytkownikom” tę samą troskę co do ich porządku i zachowania: „W końcu prosi się z całym uszanowaniem o wyrozumiałość wobec tego, kto się trudził, a jeśli znaleźliby błędy, to dlatego, że nie umiał uczynić lepiej. Niech żyją szczęśliwie.”

Następnie, jako nowa siedziba Prokury Generalnej, w 1850 roku do Archiwum Świętego Eremu Tuskolanego zostanie włączone Archiwum Prokury Generalnej w Rzymie (zwane Ospizio).

W następstwie kasaty Eremu Monte Corona w 1861 roku trafią tam również rękopisy bł. Paolo Giustinianiego; Archiwum Czcigodnego Trybunału (obejmujące także Akta Kapituł Generalnych Kongregacji); Archiwum Monte Corona (PG), a wreszcie archiwa — mniej lub bardziej kompletne — niektórych skasowanych eremów włoskich (Monte Giove, Fano, Todi, Avvocata, Grotte del Massaccio i inne).

Od samego początku — gdy w pierwszym dziesięcioleciu XVII wieku powstał Erem — wśród Eremitów z Monte Corona zawsze istniała także Biblioteka, niezbędna do codziennej lectio divina. Po tej bibliotece jednak — prawdopodobnie skromnej na początku — pozostał nikły ślad. Bez wątpienia zasób książkowy z biegiem wieków musiał się powiększać. Lecz dwie kasaty w XIX wieku spowodowały jego rozproszenie.

Początki obecnej biblioteki należy umieścić pod koniec XIX wieku. Eremici nie poświęcali się pracom naukowym: ich książki miały przeważnie charakter teologiczny i duchowy. Zasób książkowy — przechowywany w pomieszczeniu blisko zakrystii, które mogło pomieścić nie więcej niż trzy lub cztery tysiące tomów — był stopniowo wzbogacany dzięki darowiznom.

Filippo Palmieri z Barchi

Ksiądz Filippo Palmieri z Barchi (1762–1827) od pierwszych lat XIX wieku przyjął rolę historyka Eremu i podjął się ponadto przepisywania rękopisów błogosławionego Paolo Giustinianiego, co stało się konieczne z powodu trudności w ich rozumieniu — nie tyle ze względu na pismo błogosławionego, ile z powodu używanej przez niego gramatyki i składni — co czyniło lekturę jego pism praktycznie niemożliwą dla mnichów tamtego czasu.

Ksiądz Filippo prowadził także działalność uczonego i eseisty w dziedzinach obejmujących zagadnienia od geografii po patrologię, od astronomii po estetykę, od leksykografii po liturgię, od fizyki po historię monastyczną.

Jeśli chodzi o historię Kongregacji, kontynuował „Kontynuację Historii Romualdyńskiej” księdza Benedetta Galassiego z Maceraty (ok. 1745–1803) serią „Kwestii historycznych kamaldulskich”; uporządkował i skomentował „Wspomnienia naszej Kongregacji przerwane, bez porządku i niepełne”, sporządzone przez ojca D. Placida Perugina (? – zm. 1600).

Po Soborze Watykańskim II zainaugurowano nową bibliotekę w pomieszczeniach, w których znajduje się ona do dziś, gdzie może ona wygodnie pomieścić to, co zostało nabyte lub też darowane w ostatnich pięćdziesięciu latach: książki, wśród których należy odnotować stosunkowo liczną obecność dzieł w głównych językach europejskich. Tematyka jest w większości o charakterze religijnym.

Do biblioteki tuskolanej można odnieść to, co mówi się o innych małych bibliotekach monastycznych: dziwi się temu, ile się w niej znajduje, i temu, ile w niej brakuje.

Jeżeli chcesz, mogę zrobić jeszcze drugi przebieg kontroli „interlinearnej” (zdanie po zdaniu: włoski – polski) i wyłapać nawet bardzo drobne przesunięcia sensu w cytatach i terminach instytucjonalnych.