W tym kontekście, pisanie o Milczeniu i Eremie może stać się konkretną metaforą dla wielu z nas, którzy w pustyni teraźniejszości pragną żyć wewnętrznym monastycyzmem przenikniętym pragnieniem Boga. Dla innych, z pewnością mniej licznych, ta droga może być przewodnikiem do znalezienia ścieżki eremity w sensie dosłownym: “O błogosławiona samotności, o jedyna szczęśliwości!”.

Ileż to razy czytaliśmy tę słynną maksymę, wydrukowaną w książkach lub na nadprożach eremów? Ale nie każda samotność jest błogosławiona, jeśli nie przyjmujemy Ewangelii jako miary. Samotność więźnia w celi nie jest błogosławiona, ponieważ nie jest wynikiem wolnego wyboru; samotność mizantropa nie jest błogosławiona, ponieważ izoluje się on od ludzkiego społeczeństwa, nie potrafiąc zrozumieć bogactwa ludzkich relacji. Jaka więc jest samotność, która czyni błogosławionym tego, kto ją praktykuje? Co nadaje wartość samotności mnicha w świetle
Ewangelii Chrystusa? Może to być tylko miłość. Miłość jest na początku i na końcu powołania monastycznego, a tym bardziej eremickiego. Bóg, pchnięty miłością, szuka człowieka, aby go wprowadzić w komunię z sobą: oto początek, źródło, z którego wszystko się zaczyna. Człowiek, pchnięty miłością, szuka Boga, aby odpowiedzieć na Jego miłość: oto cel, ostateczny cel samotności monastycznej, a tym bardziej eremickiej.

W centrum powołania znajduje się Obecność, nie Nieobecność; Pełnia, nie Pustka; Komunia, nie Samotność. Pierwszym i najbardziej widocznym wymogiem dla eremity, który chce wzrastać w miłości do Boga, jest pielęgnowanie rzeczywistego oddzielenia od wspólnego życia w ludzkim społeczeństwie. Tak jak dla misjonarza pierwszym wymogiem jest głoszenie Ewangelii, a dla osoby pełniącej uczynki miłosierdzia troska o potrzebujących, tak dla eremity jest to “oddzielenie” od świata.

Posłuchajmy Konstytucji Pustelników napisanych przez błogosławionego Paolo Giustiniani w 1518 roku: “Ten, kto otrzymuje dar powołania do życia w samotności, uważa, że nie może prowadzić życia w pełni zgodnego z wymaganiami Ewangelii, ani osiągnąć zażyłości z Bogiem, dopóki żyje zanurzony w nurcie życia światowego. Dlatego, aby móc trwać przy Panu bez rozproszeń, nie tylko rezygnuje z dobra małżeństwa, ale, na ile to możliwe, nie szuka nawet towarzystwa ludzi.” (art. 2).

Ponieważ jego misją w Kościele jest ukazanie wszystkim, nie słowem, ale życiem, że “Bóg sam wystarczy”, “Bóg sam jest wszystkim”, “Bóg sam jest Panem”. Zakonnik, poprzez nową i odrębną konsekrację, choć zakorzenioną w konsekracji chrzcielnej i z niej wyrosłą, staje się w sposób szczególny “Świętym Naczyniem”, oddzielonym od użytku świeckiego, aby służyć jedynie kultowi Bożemu. Świecki, jak my, mógłby się zwrócić słowami, które Symeon z Taibuteh, syryjski mnich z VII wieku, kieruje do swojego współbrata, który zaczyna życie pustelnicze w celi: “Ty również, mój bracie, który dzisiaj oddzielasz się od nas, konsekrujesz się i ofiarujesz się Bogu, dzięki modlitwom i uwielbieniom hymnami Ducha Świętego, ty również jesteś rzeczą świętą, świętym naczyniem oddzielonym, aby służyć jedynie Bogu.”