Poniższe obrazy pochodzą z albumu stworzonego przez mnicha eremitę, który pragnie pozostać anonimowy, aby poprzez sztukę fotografii wyrazić duchowość miejsc, osób i sytuacji w wewnętrznym zamieszkaniu życia w Eremie: chwil, które przenikają codzienne historie życia. On sam tak się wypowiada, zapraszając nas do wejścia na tę drogę i do patrzenia na nie z miłością.

Spójrz z miłością

Ostatecznie to w Bogu mieszkamy.

Wszystko zaczyna się od faktu, że istnieje światło — i że się na nie patrzy. Wiedząc, że ono karmi: blask światła jest sprzymierzeńcem blasku świata.

Jest formą i pozwala odnaleźć pełnię. Forma jest pracą i adoracją. Dlatego cień rysunku raduje umysł i budzi serce. Umysł nie powinien już łudzić się, że może postępować wyłącznie dzięki własnym rozumowaniom, które są jego najcięższym i najbardziej prymitywnym wytworem; nie należy ich wprawdzie eliminować, lecz oczyszczać i prowadzić ku temu, by wyrażały się w ruchach prawdziwych i istotnych.

Granica między rzeczami najbardziej abstrakcyjnymi a najbardziej materialnymi rzeczywistościami przebiega w liniach. Jest to spotkanie z nową formą — nie wiemy, dokąd nas zaprowadzi. Lecz nadejdzie chwila, w której gest o genialnej skuteczności, gest swobodny jak taniec, przeniknięcie w tajemniczą jednostkowość jakiegoś bytu, proste rozpoznanie doskonałości zasugerowanej lub ukrytej w bycie, w Bogu, wykiełkuje z znaku kontemplowanego z tajemniczą wdzięcznością.

Świetliste formy utrwalone za pomocą komórek fotograficznych są niepodważalne.

Ten, kto zobaczył, daje świadectwo. Ktoś myśli, mówi, że próbuje patrzeć na rzeczy i na ludzi, uchwycić ich tym spojrzeniem. Czy to właśnie to spojrzenie sprawia, że dusza zaczyna tańczyć jak wokół duchowej, eucharystycznej gwiazdy?

Czy to jest to spojrzenie, wezwane, by w inny sposób zwrócić się ku temu, co jaśnieje wokół niego, które zaczyna modlić się także w tym, kto patrzy razem z nim i w Tym, w którym patrzy: spójrz z miłością?